Pierwsze wzmianki o Rabce pojawiły się w 1254r. w dokumentach Bolesława Wstydliwego, kiedy to wieś była własnością Zakonu Cystersów ze Szczyrzyca. Wówczas warzyli sól z tutejszych źródeł o czym wspomina kronikarz Jan Długosz w swoim dziele. O eksploatacji źródeł soli mogą świadczyć do dziś zachowane nazwy miejscowe /np.: Słone, rzeka Słonka czy też Zasłone/. Dopiero w 1364r, po 110 miała miejsce lokalizacja wsi, gdzie Kazimierz Wielki nadał Mikołajowi z Ujścia przywilej lokowania wsi pomiędzy rzekami Rabą, Słonką, Łętownią i Kasinką. W pierwszej połowie XVI wieku Rabka przeszła w posiadanie rodziny Jordanów herbu Trąby. I tak w 1557 roku kasztelan Spytek Jordan założył parafie a 6 lat później ufundował pierwszy drewniany kościół. W 1858 roku na prośbę właściciela Rabki / był nim wówczas Julian Zubrzycki/ profesor Józef Dietl przeprowadził badania, które wykazały, iż solanki rabczańskie są jednymi z najsilniejszych wód jodowo-bromowych w Europie. Julian Zubrzycki przyczynił się do budowy uzdrowiska, oczyszczenia źródeł jak również budowę pierwszych pensjonatów o architekturze uzdrowisk szwajcarskich. W 1864 otwarte zostało uzdrowisko, a w 1887 pierwszy w Polsce i trzeci w Europie Zakład Leczenia Dzieci Skrofulicznych.